Λαογραφικές και Παραδοσιακές Προσεγγίσεις

   ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ   

Οι νέοι αντίκρυ στην Παράδοση 

Στο παρελθόν του ελληνικού λαού είναι ριζωμένες παραδοσιακές αξίες που διαμόρφωσαν τα διακριτι­κά στοιχεία του και εξακολουθούν και σήμερα να αρδεύ­ουν τον πολιτιστικό μας χώρο και να προσθέτουν στο παρόν στοιχεία από τις εθνικές μας ρίζες. Όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν την έννοια της Παράδοσης - μύ­θοι, θρύλοι, τραγούδια, παραδόσεις, χοροί, παροιμίες, ήθη και έθιμα, είναι "μέσα", τα οποία κάνουν το άτομο να νιώθει πως υπάρχει στην διάρκεια του χρόνου. Μέσα από αυτά γεννιέται η πεποίθηση πως θα υπάρχει και αύριο στο «είναι» των νέων ανθρώπων.

Δυστυχώς, όμως, στις μέρες μας, ολοένα και μεγαλύ­τερο τμήμα της ελληνικής νεολαίας εμφανίζει σημάδια αποστασιοποίησης από την Παράδοση του τόπου της θεωρώντας ότι αντιπροσωπεύει κάτι ξεπερασμένο και «απαρχαιωμένο». Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι η πλειονότητα των νέων αποστρέφεται οποιαδήποτε συμμετοχή σε χώρους, όπως οι πολιτιστικοί σύλλογοι, οι οποίοι συνιστούν θησαυροφυλάκια του παρελθόντος και διαφυλάσσουν κάθε στοιχείο της Παράδοσης που για τους νέους όμως θεωρείται συνώνυμο του συντηρη­τισμού.

Από την άλλη, υπάρχει μια μερίδα της νεολαίας που ευαισθητοποιείται και δίνει το παρόν στους πολιτιστι­κούς συλλόγους, όμως, η ενασχόληση της περιορίζεται ως επί το πλείστον στα χορευτικά συγκροτήματα, στις εκδρομές, σε αθλητικές ομάδες ή στη διοργάνωση κά­ποιας γιορτής, κυρίως τις Απόκριες, με νησιώτικα τρα­γούδια και με αποκλειστική συμμετοχή νέων. Η παρου­σία τους είναι ενεργή συνήθως μέχρι τα εφηβικά τους χρόνια, στη συνέχεια όμως ακολουθεί μια περίοδος, όπου λόγω σπουδών, στρατιωτικής θητείας και επαγ­γελματικών υποχρεώσεων, διακόπτεται κάθε επαφή με τους συλλόγους, η οποία ενδέχεται να αποκατασταθεί, όταν δημιουργούν τις δικές τους οικογένειες.

Ελάχιστοι είναι εκείνοι οι νέοι που επιδεικνύουν ένα πιο δραστήριο πρόσωπο και εκδηλώνουν την επιθυμία να προσφέρουν τις ιδέες τους και τον ελεύθερο χρόνο τους είτε αρθρογραφώντας στα έντυπα των συλλόγων και στη διαμόρφωση της ιστοσελίδας τους στο διαδί-κτυο, είτε βάζοντας υποψηφιότητα για να γίνουν μέλη του διοικητικού συμβουλίου και να παίρνουν μέρος στις αποφάσεις.

Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που οι νέοι αυτοί εγκαταλείπουν το συλλογικό όρα­μα, συνήθως λόγω της απογοή­τευσης που νιώθουν εξαιτίας του πολιτικού προσανατολισμού κά­ποιων συλλόγων και της επίδρα­σης των συγγενικών δεσμών των μελών στη διοίκηση τους. Υποστηρίζουν - όχι αδίκως θα λέγαμε - πως πολλοί σύλλογοι έχουν καταστεί φορείς μηχανισμών, σκοπιμοτήτων και προσωπικών επιδιώξε­ων, ενώ στηλιτεύουν την πολύχρονη παραμονή ορισμέ­νων ατόμων στα όργανα του διοικητικού συμβουλίου, οι οποίοι συχνά παρασύρονται και αποκτούν μια ιδιοκτησι­ακή νοοτροπία θεωρώντας τον σύλλογο κτήμα τους και μέσο προβολής και ανάδειξης τους.

Η νέα γενιά είναι το μέλλον των πολιτιστικών συλλό­γων και το μέλλον είναι η συνέχεια του παρόντος και γι' αυτό η δημιουργία του σήμερα αποτελεί πνοή για το αύριο. Η νεολαία είναι η πιο αποτελεσματική κινητήρια δύναμη που μπορεί να διαμορφώσει το μέλλον, γι' αυτό και η ευαισθητοποίηση και ενεργοποίηση της πρέπει να αποτελεί πρωταρχική επιδίωξη των εν λόγω συλλόγων.

Τα τελευταία χρόνια, σε μια προσπάθεια να εξασφα­λίσουν μεγαλύτερη προσέλευση νέων στις εκδηλώσεις που διοργανώνουν, οι σύλλογοι έχουν στραφεί και στη νέα γενιά. Παραδειγματικά αναφέρουμε την περίπτωση της Ομοσπονδίας Ναξιακών Συλλόγων, η οποία θέλο­ντας να δώσει ένα βήμα λόγου στη νεολαία, αλλά και δικαιοδοσία ανάπτυξης πρωτοβουλιών και συμμετοχής στα δρώμενα, αποφάσισε τη δημιουργία Επιτροπής Νέας Γενιάς, η οποία επεξεργάζεται θέσεις και αναλαμ­βάνει πρωτοβουλίες που τις εισηγείται στο Συμβούλιο της Ομοσπονδίας. Επίσης, Ναξιακοί σύλλογοι, οι οποίοι έχουν συγκροτηθεί στο αστικό περιβάλλον της Αθήνας, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγεται και ο Σύλλογος Σκαδιωτών - Μεσωτών Νάξου, διοργανώνουν ενδια­φέρουσες εκδηλώσεις που αφορούν αποκλειστικά νέ­ους, όπως διαγωνισμούς και εκθέσεις ζωγραφικής.

Παράδοση δεν σημαίνει οπισθοδρόμηση, ούτε απο­σύνδεση από την πρόοδο, αλλά εξέλιξη, βιώνοντας τις τρεις διαστάσεις του χρόνου ( παρελθόν - παρόν - μέλ­λον ) και συνδεόμενη με την έννοια της συνέχειας των στοιχείων εκείνων που έχουν τη δυνατότητα να επιβι­ώσουν. Σ' αυτήν την περίπτωση η Παράδοση δεν συνιστά κάτι ξεπερα­σμένο ή στάσιμο, δεδομένου ότι με  την Παράδοση κρατάμε αυτό που έχουμε και προσθέ­τουμε αυτό που δημιουργούμε. Ποτέ ο πολιτισμός μιας γενιάς δε δημιουργείται από το μηδέν. Τίποτα δεν είναι αυθύπαρκτο, αλλά στο εκάστοτε παρόν ριζώνουν στοι­χεία του Παρελθόντος. Ένας λαός που έχει ξεχάσει και απεμπολήσει κάθε στοιχείο που συγκροτεί την Παράδο­ση του είναι σαν τον άνθρωπο εκείνον που έχει χάσει το μνημονικό του.

Οι πολιτιστικοί σύλλογοι αποτελούν γερά στηρίγματα μνήμης και διατήρησης των παραδοσιακών στοιχείων, γιατί προβάλλουν το λαϊκό πολιτισμό, αλλά και τον μετα­βάλλουν από μουσειακό είδος σε ζωντανό οργανισμό. Στις μέρες μας, η εγκατάλειψη των συλλόγων από την πλευρά της Πολιτείας είναι πρωτοφανής, τα κονδύλια που δίνονται είναι μηδενικά και το συλλογικό όραμα τεί­νει να χαθεί. Κι αυτό θα αποβεί μοιραίο, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι σύλλογοι με τις εκδηλώσεις τους γίνονται θεματοφύλακες των πατρογονικών παραδόσεων, κα­θιστούν πρόδηλες τις ιδέες που αποκρυσταλλώνουν την ελληνική κουλτούρα, αλλά και σταθεροποιούν τις πανανθρώπινες αξίες. Οι σύλλογοι έχουν οδηγηθεί σε ένα ζοφερό παρόν και αβέβαιο μέλλον! Επομένως, η συμμετοχή και η δραστηριοποίηση των νέων στις εκδη­λώσεις και στην οργάνωση των συλλόγων προβάλλει περισσότερο αναγκαία από ποτέ, δεδομένου ότι οι νέοι αποτελούν τμήμα της Παράδοσης, καθώς είναι η φυσι­κή εξέλιξη από το παρελθόν προς το μέλλον. Η λύση λοιπόν βρίσκεται στη συνεργασία νέας και παλαιότερης γενιάς, γιατί έτσι συνδυάζονται οι καινούριες ιδέες με την εμπειρία. 

Δημιουργήσαμε μια κοινωνία με «ατέρμονα» ψεγάδια λόγω της υπερτροφικής ανάπτυξης του τεχνικού πολιτι­σμού που σταδιακά οδήγησε στην ατροφία του πνευμα­τικού. Ο άνθρωπος έγινε προοδόπληκτος και «αρνητής» της παράδοσης του. Όμως, όπως εύστοχα αναφέρει ο Σεφέρης στις Δοκιμές : «Αυτός ο κόσμος της Παράδο­σης, όλος μαζί, μου έδωσε το συναίσθημα πως δεν είμαι μια αδέσποτη μονάδα, ένα άχερο στ' αλώνι. Μου έδωσε τη δύναμη να κρατηθώ ανάμεσα στους χαλασμούς που ήταν της μοίρας μου να ιδώ. Κι ακόμη, μ' έκανε να νιώ­σω, όταν ξαναείδα το χώμα που με γέννησε, πως ο άν­θρωπος έχει ρίζες, κι όταν τις κόψουν πονεί, βιολογικά, όπως όταν τον ακρωτηριάσουν... Αλήθεια, υπάρχουν ροπές που νομίζουν πως η παράδοση μας στρέφει σε έργα παρωχημένα και ανθρώπους παρωχημένους· πως είναι πράγμα τελειωμένο και άχρηστο για τις σημερινές μας ανάγκες· πως δεν μπορεί να βοηθήσει σε τίποτε τον σημερινό τεχνοκρατικό άνθρωπο που γνώρισε φριχτούς πολέμους και φριχτότερα στρατόπεδα συγκε­ντρώσεως1 αυτόν τον άνθρωπο που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην κατάσταση του θηρίου και την κατάσταση του ανδροειδούς. Η παράδοση είναι λοιπόν ένα περιττό βάρος που πρέπει να εξοβελιστεί. Μου φαίνεται πως αυτές οι ροπές εκπορεύονται από τη σύγχρονη απελπι­σία για την αξία του ανθρώπου. Είναι τα συμπτώματα ενός πανικού, που εν ονόματι του ανθρώπου τείνουν να κατακερματίσουν την ψυχή του ανθρώπου. Όμως τι θα απομένει αν βγάλουμε από τη μέση τον άνθρωπο;»

Γράφει η Ανθή Απ. Σαχά
Δασκάλα - Ερευνήτρια Λαογραφίας και Πολιτισμού
τον Πανεπιστημίου Αθηνών

“Οι Έλληνες θα κινδυνεύσουν να γίνουν υπηρέται της ΕΟΚ, αν δεν ανορθωθή η παιδεία”.

  ΚΟΙΝΩΝΙΑ // Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία, 

Οι προειδοποιήσεις της Μαθηματικής Εταιρείας το 1963. 

Ζητούσαν να μην μπαίνουν στην ίδια τάξη πάνω από 40 μαθητές! 

“Οι Έλληνες θα κινδυνεύσουν να γίνουν υπηρέται της ΕΟΚ, αν δεν ανορθωθή η παιδεία”, έγραφε το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας “Ελευθερία” στις 26 Απριλίου του 1963. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας, Νικόλαος Μιχαλόπουλος, δήλωνε ότι αν η κατάσταση της ελληνικής παιδείας διατηρούνταν ως είχε, οι Έλληνες θα γίνονταν υπηρέτες των χωρών της Κοινής Αγοράς. Για να αποφευχθεί, η εταιρεία πρότεινε μια σειρά από μεταρρυθμιστικά μέτρα.
Πρώτο μέτρο ήταν η αύξηση του μισθού των εκπαιδευτικών κατά 100%. Ζητούσε ακόμη να μπει όριο στον αριθμό των μαθητών ανά τάξη και να μην μπαίνουν πάνω από 40 μαθητές! Σχολίαζε μάλιστα, ότι οι μαθητές στοιβάζονταν “δίκην αγέλης” στις αίθουσες, καθώς υπήρχε σημαντική έλλειψη διδακτικού προσωπικού. Επίσης πρότεινε τη δραστηριοποίηση του θεσμού της “Μαθητικής Πρόνοιας”, που είχε αδρανήσει, για να παρέχεται οικονομική βοήθεια στους μαθητές που αντιμετώπιζαν δυσκολίες. Οι προτάσεις που ακολουθούν χαρακτηρίζονται από τις ίδιες θεωρητικές γενικολογίες που παρουσιάζουν πάντα οι δηλώσεις των συνδικαλιστών.

Σκοποί της ελληνικής παιδείας, σύμφωνα με το άρθρο, έπρεπε να είναι η “πίστις εις την εκτέλεσιν του καθηκόντος προς διαφύλαξιν της ακεραιότητος και ανεξαρτησίας της Πατρίδος”. Στο τέλος, τόνιζε ότι έπρεπε να εμφυσήσουν την ελληνική νεολαία με “εθνικήν φιλοτιμίαν”, αλλά και να την καταστήσουν ικανή να ανταπεξέλθει στις σύχρονες απαιτήσεις της κοινωνίας.
 Το 1959 ψηφίστηκε μεταρρύθμιση που δημιούργησε ναυτικά, οικοκυρικά και αγροτικά σχολεία. Η εταιρεία θεωρούσε ότι η ρύθμιση δεν ήταν αποδοτική και πρότεινε τη δημιουργία ενιαίου γυμνασίου, που θα χωριζόταν σε κλασσική και φυσικομαθηματική κατεύθυνση. Ο Μιχαλόπουλος συνέχιζε, ζητώντας την ίδρυση νηπιαγωγείων και παιδικών κήπων!
Θεωρούσε απαραίτητη προϋπόθεση, το εκπαιδευτικό προσωπικό να γνωρίζει τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα και τη “μύηση εις τα σύγχρονα ρεύματα της παιδαγωγικής”. Στο τέλος, τόνισε ότι η παιδεία δεν έπρεπε να έχει καμία απολύτως σχέση με τα κόμματα. Ως προς το γλωσσικό ζήτημα, κατέληξε ότι η απλή δημοτική θα έπρεπε να χρησιμοποιείται στο δημοτικό και η απλή καθαρεύουσα στη μέση εκπαίδευση.... 

____________

το άρθρο είναι από: www.mixanitouxronou.gr/i-ellines-tha-kindinefsoun-na-ginoun-ipirete-tis-eok-an-den-anorthothi-i-pedia-i-proidopiisis-tis-mathimatikis-eterias-to-1963-zitousan-na-min-benoun-stin-idia-taxi-pano-apo-40-ma/

Διεπιστημονικό Συνέδριο - Η αρχαιολογία στην Ελλάδα του σήμερα: μνημεία και άνθρωποι σε κρίση

    ΕΚΔΗΛΩΣΗ    

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ, 19-20 Μαρτίου 2015

Η αρχαιολογία στην Ελλάδα του σήμερα: μνημεία και άνθρωποι σε κρίση

Διεπιστημονικό Συνέδριο

Πέμπτη 19 και Παρασκευή 20 Μαρτίου

Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50, Αμφιθέατρο "Αντώνης Τρίτσης"

Πρόγραμμα συνεδρίου

http://www.eos-archaeo.gr/

Ο φόβος στη νηπιακή ηλικία και η αντιμετώπιση του

περί Ψυχολογίας

Ο φόβος αποτελεί φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού σε επικίνδυνες καταστάσεις και μπορεί να χαρακτηριστεί ως προσαρμοστική, χρήσιμη συμπεριφορά. Οι φόβοι της παιδικής ηλικίας είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι των πρώτων χρόνων ανάπτυξης του παιδιού και αποτελούν αποτελεσματικό μέσο αποφυγής επικίνδυνων καταστάσεων ή/ και αντικειμένων. Μπορεί να  είναι  φόβοι πραγματικοί (π.χ. φόβος για τις αστραπές) ή φανταστικοί (π.χ. φαντάσματα). Σε μία έρευνα για την προβληματική συμπεριφορά των φυσιολογικών παιδιών διαπιστώθηκε ότι 90% των παιδιών είχαν ποικίλους φόβους. Παρόλο ότι οι φόβοι είναι ως ένα βαθμό κάτι συνηθισμένο στην παιδική ηλικία, η σοβαρότητά τους μπορεί να κριθεί μόνον από τις συνέπειες που έχουν στην καθημερινή ζωή του παιδιού.

Οι φόβοι διακρίνονται σε έμφυτους και επίκτητους. Έμφυτοι φόβοι είναι αυτοί με τους οποίους το παιδί γεννιέται, ενώ επίκτητοι φόβοι είναι εκείνοι που δημιουργούνται από το περιβάλλον.

Έμφυτοι φόβοι:

• Ο φόβος του πόνου: Το βρέφος κλαίει όταν πονάει.
• Ο φόβος του δυνατού θορύβου (π.χ. βροντές, ένα δυνατό χτύπημα της πόρτας).
• Ο φόβος που νιώθει το μικρό παιδί από την απότομη απώλεια στηρίγματος, ο ίλιγγος, το ύψος. Αν κρατήσουμε το μικρό παιδί από ένα μπαλκόνι ή ένα ανοιχτό παράθυρο κλαίει και φοβάται.
• Ο φόβος των ξένων ανθρώπων, φόβος στη θέα απρόοπτων, μεγάλων αντικειμένων (γύρω στο ένα έτος).
• 1-2 χρονών: Ο φόβος αποχωρισμού του παιδιού από τους γονείς του, φόβος για τους ξένους (συχνά διαρκούν έως τα 3-4 χρόνια).
• 2-4 χρονών: Πολλοί φόβοι: Δυνατοί θόρυβοι, ζώα, σκοτάδι, αλλαγή του περιβάλλοντος του παιδιού, μάσκες.
• 5 χρονών: Ζώα, “κακοί” άνθρωποι, σκοτάδι, αποχωρισμός από το γονιό, φόβος για σωματική βλάβη. Στην ηλικία αυτή οι φόβοι σχετίζονται περισσότερο με τις καθημερινές εμπειρίες των παιδιών (π.χ. χτύπημα, πέσιμο, δάγκωμα σκυλιού).
• 6 χρονών: Υπερφυσικά πλάσματα (μάγισσες, φαντάσματα), θύελλα, κεραυνοί, σκοτάδι κτλ. Οι φόβοι συνήθως προέρχονται από ταινίες, βιβλία κτλ. Στην ηλικία αυτή επίσης είναι συχνοί οι εφιάλτες, που πιθανόν να οφείλονται σε φόβους που το παιδί βιώνει κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Καθώς το παιδί μεγαλώνει, οι φόβοι από απτοί και συγκεκριμένοι γίνονται αόρατοι και απροσδιόριστοι: π.χ. φόβος για το σκοτάδι, να μένει μόνο του, φόβος για την αποτυχία, την αρρώστια, το θάνατο.

Γενικά, στην ηλικία των 2 ετών περίπου έχουμε πολλούς φόβους γιατί σε αυτό το εξελικτικό στάδιο το παιδί έχει μεγαλύτερη κατανόηση και αντίληψη του κόσμου γύρω του. Ωστόσο η ικανότητά του δεν είναι τόσο μεγάλη ώστε να μπορεί να εξηγήσει απόλυτα όλα όσα συμβαίνουν.

Επίκτητοι φόβοι – Αίτια:

Οι επίκτητοι φόβοι δημιουργούνται από

• την τηλεόραση (έργα με άγρια ζώα, πολέμους, ναυάγια, καταστροφές), τα ΜΜΕ γενικά και το τσίρκο,
• τα παραμύθια με θηρία, κακές μητριές, εγκαταλείψεις ή / και φόνους,
• τις τιμωρίες ή τις απειλές τιμωριών (π.χ. “θα πεθάνω έτσι που με στενοχωρείς”),
• το παράδειγμα των μεγάλων (π.χ. μία μαμά που φοβάται να μένει μόνη της στο σπίτι),
• τον εκφοβισμό των γονέων (π.χ. μπαμπούλας).

Τα όρια μεταξύ φυσιολογικής αντίδρασης  και υπερβολικού φόβου είναι δύσκολο να καθοριστούν κυρίως λόγω της εξελικτικής πορείας του παιδιού αλλά και της αδυναμίας του να εκφράσει λεκτικά το πρόβλημά του. Παρ’ όλ’ αυτά  είναι απαραίτητη η διερεύνηση και η αντιμετώπιση φόβων, οι οποίοι φαίνονται υπερβολικοί ή διατηρούνται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, επηρεάζοντας την ομαλή λειτουργικότητα του παιδιού.

Επίσης, μερικοί τρόποι με τους οποίους τα παιδιά «μαθαίνουν» να είναι αγχώδη και να φοβούνται όταν:

1. χρησιμοποιούνται ως έμπιστοι από τους γονείς τους,
2. οι γονείς τους απαιτούν από αυτά να είναι «τέλεια»,
3. οι γονείς δεν παρέχουν σαφή όρια στα παιδιά, απαραίτητα ώστε αυτά να νιώθουν ασφαλή.

Για να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι φόβοι των παιδιών, οι γονείς χρειάζεται να αποφεύγουν:

1. να επιτρέπουν στα παιδιά υπερβολική έκθεση στα ΜΜΕ,
2. να μιλούν απρόσεκτα μπροστά στα παιδιά τους (π.χ. συζητήσεις για διαρρήξεις ή εγκληματικές ενέργειες),
3. να χρησιμοποιούν απειλές.

Όσο γελοίος κι αν φαίνεται ο φόβος του παιδιού, ο γονιός πρέπει να τον παίρνει πάντοτε στα σοβαρά!

 http://ipop.gr/themata/eimai/o-fovos-sti-nipiaki-ilikia-ke-i-antimetopisi-tou/

Βασιλική Παππά, MSc, PhD, Ψυχολόγος στα Εκπαιδευτήρια Χουρδάκη

Πανδρόσου 45 Π.Φάληρο

Τηλ:2109833353, 2109818609

Email: info@hourdaki.edu.gr

Παρέμβαση Γλέζου στην Ευρωβουλή: Η παιδεία δεν μπορεί να είναι εμπόρευμα

    Διεθνή         

 

Η παιδεία αποτελεί ένα αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε Ευρωπαίου και η πρόσβαση σε αυτή θα πρέπει να διασφαλιστεί για όλους, τόνισε με παρέμβασή του το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς Μανώλης Γλέζος, στις Βρυξέλλες.

«Η παιδεία δεν μπορεί να είναι εμπόρευμα. Αποτελεί ιερό και αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη, ανεξάρτητα από την οικονομική του κατάσταση και χωρίς καμιά διάκριση, φυλετική ή θρησκευτική.

Επομένως, στόχος μας πρέπει να είναι: πρώτον, να διασφαλιστεί αυτό το δικαίωμα για όλους και, δεύτερον, να διασφαλιστεί η ελεύθερη πρόσβαση κάθε φοιτητή στον κύκλο σπουδών του, χωρίς περιορισμούς που πηγάζουν από τις ανάγκες της αγοράς.

Στην Ελλάδα, η νέα κυβέρνηση θα αγωνιστεί για να επιτύχει την πραγματοποίηση μιας τέτοιας μορφής Παιδείας και ζητάμε τη βοήθειά σας για την επίτευξη αυτού του στόχου».

Σε άλλο σημείο της συνεδρίασης, σε συζήτηση για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Στρατηγικών Επενδύσεων, ο Μανώλης Γλέζος τόνισε ότι:

«Είναι πολύ γενικόλογο να συζητάμε για τα ποσά τα οποία θα δοθούν σε εκπαιδευτικές επενδύσεις. Πρέπει να δούμε συγκεκριμένα τι ποσό θα δοθεί στα μουσεία, σε ανασκαφές, στην εκπαίδευση των υπαλλήλων που απασχολούνται σε αυτούς τους χώρους, καθώς και σε όλα όσα απασχολούν τις πολιτιστικές πρωτεύουσες.

Με αυτή την ευκαιρία, θέλω να σας προτείνω να αντικαταστήσουμε το θεσμό της πολιτιστικής πρωτεύουσας με αυτόν του πολιτιστικού χωριού. Κάθε χρόνο, σε κάθε χώρα της Ευρώπης, να ανακηρύσσεται ένα Πολιτιστικό Χωριό. Ο θεσμός αυτός θα μας επιτρέψει να δούμε στην πράξη τι σημαίνει πολιτισμός. Σας προσκαλώ να έρθετε στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, στ' Απεράθου της Νάξου. Στο χωριό αυτό, με τους μόλις 1.200 κατοίκους, λειτουργούν τρεις βιβλιοθήκες και πέντε μουσεία, ενώ άλλα τρία βρίσκονται υπό ίδρυση».

- από το: http://www.stokokkino.gr/article/1000000000005084/Parembasi-Glezou-stin-Eurobouli-I-paideia-den-mporei-na-einai-emporeumarn#sthash.1jnVwbkg.dpuf

Η Παιδεία στην Ελλάδα χρειάζεται ολική ανασύνθεση.

ΠΡΟΤΥΠΑ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ

του Άκη  Χουζούρη

Σε μία αποστροφή του Υπουργού Παιδείας κ. Μπαλτά, περί πειραματικών – προτύπων, περί Αριστείας και Ρετσινιάς, στηρίχθηκαν πολλοί δημοσιολόγοι, για να δημιουργήσουν τη «νέα γραμμή κριτικής» εναντίον της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. Φαίνεται οτι η πρώτη «προγραμματισμένη», δυναμική και έντονη αμφισβήτηση θα έρθει προς τη νέα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας.

Τα πειραματικά σχολεία, που έγιναν πρότυπα και μετά πρότυπα – πειραματικά, είναι σχολεία που επιλέγουν να φοιτήσουν μαθητές με εξετάσεις και οι Άριστοι πετυχαίνουν να εισαχθούν. Είναι ένας θεσμός ενός συστήματος που υποτίθεται προωθεί την Αριστεία, δηλαδή τους άξιους, και να τους δώσει τα εφόδια να προχωρήσουν πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους μαθητές. Ενώ λοιπόν οι κ. Δημοσιολόγοι (Πάγκαλος, Γιατρομανωλάκης και δυστυχώς ο Χαρίδημος Τσούκας) σύνδεσαν ολοκληρωτισμούς, μαρξισμούς, εκσυγχρονισμούς με την αποτυχία της κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε., ξέχασαν να απαντήσουν στο εξής ερώτημα: Ποια είναι η πορεία, ποια είναι τα αποτελέσματα της λειτουργίας αυτών των σχολείων; Πώς επηρεάζουν το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και ποια είναι η αποτελεσματικότητά τους να επηρεάσει προς το καλύτερο, όλα τα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης;

Παρά τη γενική εκτίμηση ότι πρέπει να αλλάξουν πολλά στην Ελλάδα, στο Δημόσιο τομέα, στο Κοινωνικό Κράτος και στην Παιδεία, ο Δημόσιος διάλογος δεν ακολουθεί την ίδια πορεία, δηλαδή την δημόσια συζήτηση με ουσιαστικό και σοβαρό διάλογο. Το Ελληνικό Δημόσιο πρέπει να προχωρήσει από την εποχή των «δικαιολογητικών» (ή Κράτος που δικαιολογείται) στο Κράτος Δικαίου (Αλληλεγγύης, ίσων ευκαιριών, Αξιοκρατικού). 

Η Παιδεία στην Ελλάδα χρειάζεται ολική ανασύνθεση. Και αν κάτσουμε να σκεφτούμε ποιο είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα στην Ελληνική Παιδεία είναι τα «Ιδιαίτερα». Μάλλον κάποιοι ξεχνάνε οτι το οικονομικό, κοινωνικό και παιδαγωγικό βάρος των «Ιδιαίτερων» είναι ασύμφορο σήμερα και είναι τοξικό. Τα «Ιδιαίτερα «γονατίζουν» οικονομικά τις οικογένειες για να περάσουν στις πανελλαδικές τα παιδιά τους, και από την άλλη η «εντατικοποίηση» της γνώσης εξαντλεί τους μαθητές, τους εξουθενώνει, με αποτέλεσμα οι δυνάμεις για περαιτέρω πνευματική πίεση στα φοιτητικά χρόνια να θεωρείται περιττή. «Αφού πέρασα, έκανα τόσα φροντιστήρια, θα τη βγάλω τη σχολή», λένε η πλειοψηφία των φοιτητών μας. Επίσης σημαντικό στοιχείο είναι η «ταξική» ανισότητα των ιδιαίτερων είτε μεταξύ πλουσίων και φτωχών μαθητών είτε μεταξύ μαθητών που επιλέγουν το Γενικό Λύκειο ή το Επαγγελματικό Λύκειο. Η «τράπεζα θεμάτων», η μη ρύθμιση των εξετάσεων Γλωσσομάθειας ξένων γλωσσών, τα πρότυπα, ο ανταγωνισμός μεταξύ σχολείων ρίχνει καύσιμα για τη διαιώνηση του σημερινού συστήματος εκπαίδευσης των Νεοελλήνων.

Η αυτοτέλεια του Λυκείου από εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ/ΑΤΕΙ, η αύξηση των μαθημάτων επιλογής (θεωρίας και πράξης) από το Γυμνάσιο, η αναβάθμιση της Τεχνικής και Επαγγελματικής εκπαίδευσης και η επίλυση του προβλήματος να μένουν οι μαθητές περισσότερες ώρες στο σχολείο και να τελειώνουν τις εργασίες τους στο σχολείο, θα δώσουν ώθηση στην πιο μεγάλη επένδυση μιας χώρας, την Παιδεία. Στην εκπαίδευση απαντάμε πάντα στο ερώτημα «Ποιους πολίτες θέλουμε». Και αν νομίζετε οτι με το θεσμό των προτύπων σχολείων η εκπαίδευση προχώρησε, τότε κάνετε λάθος. Όπως λάθος είναι να δημιουργούνται εντυπώσεις επειδή ίδρυσε πριν από 75 χρόνια το Πειραματικό Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης ο μεγάλος παιδαγωγός Δελμούζος. Τι γίνεται με τα υπόλοιπα πειραματικά – πρότυπα σχολεία της Ελλάδας; Γιατί δεν εστιάζουμε τη συζήτηση στα περισσότερα παιδιά, αντί στα λιγότερα;Για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους. Δυστυχώς.

Η κυβέρνηση θα αξιολογηθεί από την ολοκληρωμένη της πρόταση για την Παιδεία και πώς θα εφαρμοστεί, τι απόδοση θα έχει. Δεν αξιολογείται η κυβέρνηση επειδή ο κ. Μπαλτάς είναι μαρξιστής. Είδαμε και τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλιστές. Και κάτι τελευταίο. Όλα τα σχολεία επιδιώκουν την Αριστεία, την Καινοτομία και τις ίσες ευκαιρίες, όχι μόνο τα Πειραματικά ή τα Γενικά ή τα Μουσικά σχολεία ή τα Επαγγελματικά Λύκεια. Μην το ξεχνάτε κ. Παπαθεοδώρου (πρώην Υφυπουργός Παιδείας). «Τις ίσες ευκαιρίες για όλα τα παιδιά». Ανεξάρτητα από ποιον γεννήθηκε, τι χρώμα έχει, και ποιο είναι το φύλο του.  

Άκης Χουζούρης 

Επιστημονικό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Πατρών παρακολούθησαν οι μαθητές των Γυμνασίων Καράτουλα και Γουμέρου

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ     

Στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών βρέθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα μαθητές και μαθήτριες των Καράτουλα και Γουμέρου, για να παρακολουθήσουν επιστημονικό πρόγραμμα που υλοποιείται από Πανεπιστημιακούς καθηγητές και ερευνητές του Τμήματος. Το Πρόγραμμα αφορά την μελέτη δομής και λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου και συντονίζεται από την Επίκουρη Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Δρ. Μαριγούλα Μαργαρίτη.

Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τις τελευταίες έρευνες του Εργαστηρίου Βιολογίας του Πανεπιστημίου που συντονίζει η κ. Μαργαρίτη, ενώ παρακολούθησαν σχετικό μάθημα με οπτικό υλικό με θέμα την λειτουργία των νευρώνων και των περιοχών του εγκεφάλου, αλλά και την διάγνωση παθήσεων. Παράλληλα είδαν τα μέρη εγκεφάλου πειραματόζωων σε μικροσκόπιο και να διατυπώσουν τις δικές τους απορίες τους σε θέματα βιολογίας και φυσιολογίας. 

Στην συνεχεία, οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μάθημα ανάλυσης της λειτουργίας και της σημασίας του αίματος στον ανθρώπινο οργανισμό από τον επιστημονικό ερευνητή και συνεργάτη του Πανεπιστημίου Πατρών Σωτήρη Τσάκα. Οι μαθητές πειραματίστηκαν σε έννοιες όπως ομάδα Αίματος και αιμοδοσία. Την αποστολή του Σχολείου συνόδευαν από το Γυμνάσιο Καράτουλα η διευθύντρια Ανδρομάχη Λέλλα και οι καθηγητές του Σχολείου Γεώργιος Κουρκούτας και Ιουλία Χάρμπαλη, η οποία είναι και συντονίστρια του Επιστημονικού Προγράμματος, ενώ του Γουμέρου οι καθηγητές Σταμάτης Κουμεντάκος και Ευγενία Καίσαρη, που συμμετέχουν επίσης στο πρόγραμμα αυτό επιστημονικής συνεργασίας με το Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών. 

Ουσιαστικά, όπως τόνισαν οι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαν στην επίσκεψη, με τέτοιες επισκέψεις προωθείται ο επιστημονικός ρόλος του Σχολείου και διευρύνονται τα ενδιαφέροντα των νέων για τα ερευνητικά προγράμματα και την κατεύθυνση Σπουδών που θα ακολουθήσουν στο Λύκειο. 

_____________________
http://www.odigos.gr/